Arkeo-TR

öyle güçsüzdü ki..Kendini tükenmiş,yalnız hissediyordu..Bir kenara öylece bırakılmıştı.Yeniden varolmayı deneyecek bir kıpırtı bile bulamıyordu içinde.Sarsmıştı onu yaşanmışlıklar.Geçmişe bakıp bu günlere nasıl geldiğini düşünürken geçiyordu zamanı..Geçmişin içinde kaybolmuş bir şimdideydi o.Çaresiz..

"şimdi"likte miydi çaresizliği yoksa geçmişe gömülü ölü toprağıyla aynı kavanoza mı doldurmuştu kendini...bilemezdi..nereden bilsindi..toprağındaki küçük kurtçuğun bile bir gayesi vardı: onu yok etmek..o'nun ise yoktu..ne şimdi olabiliyordu geçmişini kabuğunda sürüklemekten, ne de yarın olabilecekti..biliyordu..ne var, ne yok..ne dün, ne bugün, ne yarın...

ama bir sabah bir tıkırtıyla irkildi. Kapının olduğu yerden incecik bir güneş ışığı sızdı içeri, geldi kuytuyu buldu. Gözlerini kıstı, başını arkaya çevirdi. Sonra uzanıp kapıya doğru baktı..

kim gelmişti merak ediyordu..yoksa unutulmamış mıydı..onu hatırlayan,gücünü kudretini anımsayan birileri daha mı vardı ondan başka..biraz ürkek de olsa uzattı başını ışığa doğru..gözleri kamaşmıştı..uzun zamandır göremeyip hasret kaldığı gün ışığımıydı gözlerini kamaştıran yoksa karşısındaki bayanın gözlerindeki pırıltı mı? bunu o da bilmiyordu..karşısında ufak tefek bir bayan vardı..Gülüşündeki huzuru kalbinde hissetmişti birden..Kamaşan gözlerinin yanında onu ısıtmaya çalışan bir duygu da vardı üzerinde..ama kimdi bu masum bayan..kendi kendini kemiriyordu kaybolduğu soru işaretlerinde..

merakla bakıyordu eşikte duran bayana.soru işaretlerine bir cevap olacak herhangibir kıpırtı bekliyordu.bu mudur değil midir beklenen kıpırtı bilinmez, birden ona doğru yürümeye başladı bayan.gözleri pırıl pırıl onun gözbebeklerine odaklanmış bir şekilde yanında durarak elini ona doğru uzattı.bir an duraksadı kahraman.dünyaya, insanlara, hatta kendine bile güvenini bukadar yitirmişken günün birinde kendisine uzanan bu meçhul ele karşılık vermeli miydi?

merdivenleri okadar hızlı inmişti ki sokak kapısının kenarında durup biraz soluklanması gerekti.bu arada da kapıdan başını uzattı, güneş ışığı gözlerini kamaştırdı.gözleri ışığa alışana kadar birsüre kısık bir şekilde etrafa baktı.herşey nekadar da değişmişti..sanki yüzyıllardır aynı yerde kıpırdamadan oturmuş gibiydi.o oturdu, yıllar geçti..en acısı da bu değil miydi zaten..bir kişi eksik ya da fazla..zaman akar,hayatlar değişir,yokluklara alışılır..yok olanın yeri öyle bir doldurulur ki bir zamanlar orada olduğuna inanmak bile zorlaşmıştır.
işte şimdi daha iyi anlıyordu yüzyılları içine atmakla, içinde biriktirmekle neler kaybettiğini..zaman onsuz akmış gitmişti..o ise izliyordu..bir kenarda..öylece...

ve kimse yazmadığı için adamcağız 18 gün boyunca o duvarın kenarında oturmuuuuş, yağmur yağmış, kar yağmış, geceleri ayyaşlar musallat olmuş ama orda öylece durmuuşşş. Arada bir modus operendi n'oldu bizim şu kahramana diye gelmiş bakmış, ondan başka adamcağızı düşünen bi de vinifera varmış ama o da ne yazsam diye düşünüyomuş, aklına gelenleri de yazmıyormuş. Aklına da gele gele sokağından başından Tepegöz çıksa gelse gibi acaip şeyler geliyormuş. Çünkü bi vukuat olması lazımmış böyle betim betim nereye kadar

Kayıt dışı

Aklının sonsuzluğunda zamanı yitiren adam, hissizliğinde kaybolmuş bir an. Karşısına çıkan geçmişinden bu kadar korkmak onun yıllardır bedenini ruhu için bir mezar haline getiren neden değil miydi? Geçmiş zaten onun bir parçası değil miydi? Birden aklında geçmişten sahneler canlanmaya başladı. Beyni onu genç kadını ilk gördüğü dakikaya götürdü.
Bir ilkbahar sabahıydı ve ise gitmeden önce simit almak için, simitçinin önünde sıraya girmişti. İşte ordaydı bütün güzelliği o da sırada bekliyordu.